Erasmus en Brest

Onte tivo lugar a primeira saída erasmus. Lucía e eu, acompañados polas dúas rumanas erasmus da nosa clase e outros rumanos amigos seus, fomos os primeiros en chegar. Pouco a pouco foi chegando máis xente ata que o bar estaba ateigado de erasmus: alemáns, rumanos, españois…

Falar cos erasmus é unha gran oportunidade para practicar o francés. Resulta que é moito máis fácil entender a un erasmus falar francés que a un francés falar francés, así que é un bo momento para atreverse a falar, porque gracias a iso cóllese soltura e incluso algo de confianza ao ver que se che entende. Ao final da noite foron aparecendo franceses e tamén falamos abondo con eles, entendéndonos sen demasiadas complicacións. Imos mellorando!

Respecto ao horario das saídas nocturnas, cabe destacar a diferencia completa aos hábitos españois. Mentres que na Coruña, e supoño que será igual en toda España, as saídas son dende as 12 ata as 4 ou 5, ou ata as 7 para os máis animados, aquí é entre as 9.30 ou 10, ata as 12.30 ou 1.

E xa para pechar, un último dato: está completamente prohibido fumar en todas partes. Lugares de traballo ou bares, o mesmo é. Que gozada. E non por iso están baleiros os sitios, para nada. O bar onde nós estivemos estaba completamente cheo, non cabía un palillo.

Ola!

Somos Lucía e Víctor, estudantes de informática, de erasmus en Brest, Francia, durante o curso 2009/10.

Pretendemos aquí facer un pequeno diario de viaxe, a modo de anecdotario, onde contar as nosas vivencias erasmus. E xa que estamos de inauguración, que mellor momento que este para contar algo.

Chegamos aquí o día 4 de este mes, despois dunha viaxe en tren de entre 14 e 15 horas. Valladolid-París, nocturno, e París-Brest. No Valladolid-París, inicialmente íamos ir en butaca. A sorpresa foi cando o revisor nos informou de que o noso vagón estaba avariado. Sen máis eplicación. E agora que, pensei, anda que como nos deixen fóra… Pois resulto que non, todo o contrario! Metéronnos en habitación con liteira, e aí pasamos a noite comodamente.

Despois, xa en París, estivemos esperando o tren destino Brest durante un par de horas: tempo suficiente para levar unha impresión ao ver a varios militares armados paseando. O resto da xente nin se inmutaba, e por suposto ao final non pasaba nada. Debe ser hábito aquí, polo nulo caso que lles fixeron na estación, e que no pouco tempo que levamos aquí, xa nos coincidiu unha ou dúas veces máis.

Todo iso foi no primeiro día. Dende entón adicámonos principalmente a coñecer un pouco a cidade, buscar cousas para as habitacións, como pratos, vasos, cubertería, etc., etc., facer a tarxeta de bus, localizar a facultade, o coordinador erasmus, a oficina de relacións internacionais…

Xa iremos contando máis cousas.

Saúdos!